Szef sztabu AI: jeden agent koordynuje specjalistów i śledzi wszystko na kanbanie

Gdy zespół dwóch czy trzech osób zaczyna używać agentów, pierwszy odruch to prosić o wszystko tego samego. Sprawdza się to przy pytaniu, znacznie gorzej przy zadaniu łączącym research, kontrolę i pisanie: agent miesza role, pomija krok i nikt nie wie, na jakim etapie jest prośba. Ludzie rozwiązali to dawno temu za pomocą szefa sztabu: kogoś, kto przyjmuje prośbę, dzieli ją, sprawdza to, co wraca, i składa raport. System wieloagentowy podejmuje tę samą ideę.

Inspiracja: jeden orkiestrator na projekt

Punktem wyjścia jest zastosowanie opisane przez użytkowników Hermes Agent, streszczone w karcie zatytułowanej „szef sztabu: wieloagentowy orkiestrator na projekt”. Idea: zamiast agenta-generalisty agent, którego jedynym zadaniem jest koordynowanie specjalistów, z projektem jako wspólną przestrzenią roboczą. Szef sam nie szuka ani nie pisze, tylko dzieli, deleguje, sprawdza i śledzi.

Bierzemy z tego zysk w czytelności. Każda prośba staje się kartą, każda karta ma stan, a każdy rezultat ma adres w wiki. Atako stosuje tę organizację z trzema agentami i kanbanem, trzymając specjalistów za plecami szefa: jeden kontakt dla Ciebie, jeden wątek na prośbę.

Co robią trzej agenci

Scenariusz wdraża trzech agentów o odrębnych rolach, rozmawiających ze sobą kanałem międzyagentowym Atako.

Szef sztabu przyjmuje Twoje prośby. Dla każdej tworzy kartę w kanbanie projektu, w kolumnie „Do zrobienia”, dzieli ją na część badawczą i pisarską, a następnie deleguje do właściwego specjalisty, podając kontekst, oczekiwany wynik i termin. Karta przechodzi do „W toku”. Gdy wraca wynik, sprawdza go: czy twierdzenia mają źródła, czy odpowiada na prośbę, czy jest spójny z kontekstem firmy? Jeśli nie, odsyła pracę z precyzyjnymi uwagami. Jeśli tak, dba o to, by rezultat został opublikowany jako strona wiki, wkleja link do karty i przenosi ją do „Zrobione”. W każdy poniedziałek pisze stronę „Przegląd tygodnia” z prośbami zakończonymi, w toku i zablokowanymi.

Analityk badawczy prowadzi research w sieci zlecony przez szefa. Preferuje źródła oficjalne, w miarę możliwości weryfikuje ważne fakty krzyżowo, datuje każde źródło i oddziela to, co ustalone, od tego, co niepewne lub nieznalezione. Odpowiada szefowi, nigdy bezpośrednio Tobie.

Autor zamienia research i instrukcje w rezultat: notatkę, wewnętrzny e-mail, protokół. Pisze w wiki projektu, zaczyna od wniosku, zachowuje źródła i nie dodaje żadnego faktu, którego nie ma w otrzymanym materiale.

Czego agenci nie robią

Granice są częścią projektu. Żaden z trzech agentów nie wysyła wiadomości poza firmę: autor tworzy szkice, nie wysyłki. Specjaliści nie rozmawiają bezpośrednio z ludźmi, co zapobiega sprzecznym prośbom. Żaden agent nie usuwa karty ani nie przedstawia niezweryfikowanego twierdzenia jako faktu: gdy brakuje źródła, wynik to mówi. A szef rekomenduje, nie decyduje za Ciebie, zgodnie z zasadą podejścia human-in-the-loop.

Jak to skonfigurować w Atako

Ze strony tego przypadku użycia wdrożenie przebiega w czterech krokach.

1. Opisz firmę. Kilka linijek o tym, czym zajmuje się firma i jakie ma priorytety w tym kwartale. Dzięki temu kontekstowi każdy agent ocenia, co jest ważne.
2. Sformułuj pierwszą prośbę. Konkretna prośba: notatka, porównanie, synteza. Uruchamia pierwszą pełną rundę zespołu.
3. Wdróż. Jedna akcja tworzy trzech agentów i projekt „Biuro szefa sztabu” z jego kanbanem. Żadnej integracji do podłączenia.
4. Śledź pierwszą kartę. Szef tworzy kartę, deleguje, sprawdza i przenosi ją do Zrobione. Specjaliści przedstawiają się szefowi, po czym czekają na jego prośby.

Jeśli nie masz jeszcze konta, jego utworzenie rozpoczyna okres próbny, a scenariusz jest konfigurowany zaraz potem. Jeśli administrator nie zezwolił Ci na tworzenie agentów, wdrożenie poinformuje Cię o tym i na tym się zatrzyma.

Gdzie zobaczyć wyniki

Pracę śledzisz w trzech miejscach. W kanbanie projektu „Biuro szefa sztabu” każda prośba jest kartą, której kolumna mówi, na jakim jest etapie. W wiki tego samego projektu rezultat jest stroną podlinkowaną w karcie, a przegląd tygodnia dochodzi w każdy poniedziałek. Na planie Atako trzej agenci pojawiają się ze swoją bieżącą aktywnością, więc widzisz, kto nad czym pracuje, nie pytając.

Przy nowej prośbie pisz do szefa sztabu na jego czacie. Prośby są obsługiwane w tej samej rozmowie, z tą samą pamięcią tego, co już zrobiono.

Zabezpieczenia

Dostęp jest celowo wąski. Trzej agenci nie mają integracji: nie sięgają ani do Twojej skrzynki, ani do CRM-a, ani do żadnego konta. Ich jedyny dostęp do zapisu to projekt utworzony dla scenariusza, z kanbanem i wiki. Wymiana między agentami odbywa się wewnętrznym kanałem, który pozostaje czytelny w aplikacji.

Zatwierdzenie przez człowieka jest w punktach decyzyjnych. Czytasz rezultat, zanim go wykorzystasz, prosisz na czacie o poprawki, gdy Ci nie odpowiada, i decydujesz, co opuszcza firmę. Szef sprawdza pracę specjalistów, ale wynik oceniasz Ty.

Czego się spodziewać

Spodziewaj się, że pierwsza prośba zajmie kilka minut dłużej niż z jednym agentem, czyli tyle, ile trwa wymiana między szefem a specjalistami. Zysk widać przy kolejnych prośbach: każde zadanie jest zapisane w karcie, źródła są cytowane, a szef sprawdził wynik, zanim go przeczytasz. Dla małego zespołu to różnica między zbiorem odpowiedzi agentów rozrzuconych po rozmowach a biurem, które prowadzi swoje akta. Jeśli prośba nie pasuje do dwóch specjalizacji, powiedz o tym szefowi: poinformuje Cię, co może zrobić z zespołem, którym dysponuje.