MCP (Model Context Protocol): definitie, werking en voorbeelden

Een AI-agent die alleen met zichzelf kan praten, heeft weinig nut. Om echt te handelen, moet hij uw bestanden lezen, uw databases raadplegen, in uw tools schrijven. MCP is het protocol dat is ontstaan om deze verbinding te standaardiseren, in plaats van die bij elke nieuwe tool opnieuw uit te vinden.

Definitie in detail

De officiële website van het protocol definieert het zo: MCP is "een open standaard om AI-toepassingen te verbinden met externe systemen", waardoor ze toegang krijgen tot databronnen (lokale bestanden, databases), tools (zoekmachines, rekenmachines) en workflows (gespecialiseerde prompts). De eigen documentatie vat het idee samen met een eenvoudig beeld: MCP is "als een USB-C-poort voor AI-toepassingen", een gestandaardiseerde connector in plaats van een andere kabel voor elk apparaat.

Het protocol werd op 25 november 2024 door Anthropic aangekondigd. De aankondiging beschrijft het probleem dat MCP wil oplossen: AI-assistenten bleven geïsoleerd van nochtans cruciale data, waarbij elke nieuwe bron een op maat gemaakte implementatie vereiste, wat een integratieprobleem creëerde dat bij elke nieuwe tool en elk nieuw model verder toenam. Anthropic publiceerde tegelijk de specificatie, ontwikkelkits en een repository met referentie-MCP-servers voor tools zoals Google Drive, Slack, GitHub, Git of Postgres. Zie de aankondiging van Anthropic.

IBM biedt een aanvullende technische formulering: MCP is "een standaardisatielaag die AI-toepassingen efficiënt laat communiceren met externe diensten, zoals tools, databases of vooraf gedefinieerde promptmodellen". Deze omschrijving benadrukt een vaak vergeten punt: MCP vertelt een agent niet wanneer hij een tool moet gebruiken, noch hoe hij meerdere stappen moet orkestreren. Het standaardiseert alleen hoe de tool zichzelf beschrijft en verbindt. Zie de IBM-pagina over MCP.

Hoe het werkt

MCP volgt een client-server-architectuur met drie rollen, in detail beschreven door de officiële documentatie en overgenomen door Microsoft in zijn .NET-documentatie. De MCP-host is de AI-toepassing zelf, zoals een assistent of een code-editor. Deze maakt voor elke dienst waarmee hij verbindt een eigen MCP-client aan. Elke client onderhoudt een verbinding met een MCP-server, het programma dat daadwerkelijk data of acties beschikbaar stelt. Een MCP-server kan lokaal draaien op de machine van de gebruiker, of op afstand op de servers van de toolleverancier.

Concreet stelt een MCP-server drie soorten elementen beschikbaar: tools (acties die de agent kan activeren, zoals een database raadplegen of een bericht versturen), resources (raadpleegbare data, zoals de inhoud van een bestand) en prompts (herbruikbare aanvraagsjablonen). De client vraagt eerst bij de server na wat die aanbiedt, en kan vervolgens een specifieke tool aanroepen met specifieke argumenten, een werking die dicht bij die uit ons artikel over tool calling ligt.

Precies hier verschillen de bronnen over de exacte reikwijdte van MCP. IBM en Microsoft zijn het erover eens dat MCP tool calling niet vervangt: dat blijft het onderliggende mechanisme waarmee een model concreet de uitvoering van een actie aanvraagt. Wat MCP toevoegt, is een gemeenschappelijke manier om deze tools te beschrijven en te ontdekken, onafhankelijk van de modelleverancier, waar elke leverancier voorheen zijn eigen aanroepformaat oplegde. Op dezelfde manier vervangt MCP geen gewone API's: de .NET-documentatie van Microsoft verduidelijkt dat een MCP-server "een abstractie boven op een REST-API kan bieden" om zakelijke data aan een model beschikbaar te stellen. MCP is dus een gemeenschappelijke voorkant op bestaande API's, geen technologie die ze overbodig maakt.

Een MCP-server kan ook een documentbasis beschikbaar stellen die vóór het antwoorden wordt geraadpleegd, een gebruik dat rechtstreeks aansluit bij het principe van RAG: eerst zoeken in een betrouwbare bron, en dan het antwoord genereren op basis van wat gevonden werd.

Concreet voorbeeld met Atako

Het Standard-plan van Atako vermeldt "Atako MCP" bij zijn inbegrepen functies, naast de integraties, de observability of BYOK, op de pagina tarieven. Een API-sleutel die in de accountinstellingen wordt gegenereerd, dient onder meer om externe MCP-clients met het platform te verbinden.

De rest van de precieze uitwerking, welke servers, welke tools in detail beschikbaar zijn, is tot op heden niet publiek gedocumenteerd. Op dit punt is het beter feitelijk te blijven dan een lijst met tools of een lanceerdatum te gokken.

Veelgemaakte fouten

Eerste fout: denken dat MCP een volledig nieuw mechanisme is dat tool calling zou vervangen. Dat is niet zo, MCP standaardiseert de beschrijving en het ontdekken van tools, maar de aanroep zelf blijft een gewone functieaanroep, geproduceerd door het model.

Tweede fout: denken dat een "MCP-server" per se een grote externe machine is. De officiële documentatie maakt duidelijk onderscheid tussen lokale servers, die op de computer van de gebruiker draaien en lokaal communiceren, en externe servers, gehost door de toolleverancier en toegankelijk via HTTP.

Derde fout: MCP verwarren met een garantie voor veiligheid op zich. Het protocol standaardiseert hoe een model een tool ontdekt en aanroept, het beslist niet in zijn plaats over de toestemmingen die aan die tool worden verleend. Op een serieus platform blijft die beslissing een aparte laag, los van het gebruikte verbindingsprotocol.

Vierde fout: denken dat elke tool die met een agent is verbonden per se via MCP verloopt. Veel agents, ook die met integraties zoals GitHub of Slack, roepen acties aan via gewone tool calling zonder via een speciale MCP-server te gaan. Atako documenteert de details van de tools die door zijn eigen MCP worden blootgesteld niet publiek: MCP blijft een verbindingsoptie naast andere, geen verplichte doorgang om een agent tools te geven.

Verder lezen

MCP heeft zich vrij snel gevestigd als een standaard die door een breed ecosysteem wordt gedragen: de officiële documentatie noemt toepassingen zoals Claude of code-editors zoals Visual Studio Code en Cursor onder de compatibele MCP-clients. Om de naastgelegen bouwstenen van dit protocol te begrijpen, gaat u naar de volledige woordenlijst, met de begrippen tool calling, RAG en BYOK, allemaal mechanismen voor verbinding of configuratie aan modelzijde.